အၪၨေဝဒတ္ - ၐၨ

အၪၨေဝဒတ္ - ၐၨ

ခေတ်တစ်ခေတ်၊ ရပ်တစ်ရပ်တွင်...

သီရိဓမ္မာသောကမင်းကြီး၏ သာသနာပြုခေတ်၊ တိုင်းပြည်အေးချမ်းသာယာစည်ပင်၊ ပြည်သူပြည်သားတို့ ဘာသာရေးကိုင်းရှိုင်းကာ သီလမြဲမြံကြသည့် ကာလတစ်ပါးဝယ်၊ သာဝတ္ထိမြို့တော်၏ အနောက်မြောက်ယွန်းယွန်း၊ သံခမောက်ကျောင်းတိုက်ကြီးသည် သာသနာ့အလင်းကို ဖြန့်ကြူးလျက်ရှိသည်။ ထိုကျောင်းတိုက်ကြီးတွင် ရဟန်းတော်အပေါင်းတို့သည် ဂုဏ်သိက္ခာနှင့်အညီ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့ကို ကျင့်သုံးကာ သစ္စာတရားကို ရှာမှီးကြလေသည်။

သို့သော်၊ အလုံးစုံသော သတ္တဝါတို့၏ စိတ်နှလုံး၌ မကောင်းမှုအဖို့၊ မနာလိုမှုအဖို့၊ စေတနာကင်းမဲ့မှုအဖို့တို့သည် မည်သည့်အခါမျှ ကင်းစင်နိုင်သည်မဟုတ်။ ထိုအတူပင်၊ သံခမောက်ကျောင်းတိုက်ကြီး၏ အလယ်တည့်တည့်၊ ကျောင်းဆောင်ကြီး၏ အရှေ့ဘက်တည့်တည့်တွင် ရှိသော အောင်မြေကျောင်းဆောင်ကြီး၌ မဟာဒေဝဒတ်၊ သို့မဟုတ် ဒေဝဒတ်ဟု လူသိများသော ရဟန်းတစ်ပါးသည် စိတ်အစဉ်၌ မကောင်းသောအတွေး၊ မနာလိုသောစိတ်တို့ကို မွေးမြူလျက်ရှိသည်။

ဒေဝဒတ်သည် သာသနာ့ဘောင်သို့ဝင်သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ။ သို့သော်၊ သူ၏စိတ်နှလုံးကား သစ္စာတရား၊ နိဗ္ဗာန်တရားတို့ကို ရှာမှီးသည်ထက်၊ မိမိ၏ဂုဏ်၊ မိမိ၏အာဏာ၊ မိမိ၏အရှိန်အဝါတို့ကို မြှင့်တင်ရန်ကိုသာ အဓိကထားလေသည်။ ဘုရားရှင်၏ တရားတော်မြတ်ကို ကြားနာရသော်လည်း၊ မိမိထက်သာလွန်သော မြတ်စွာဘုရားကို မနာလို၊ မနှစ်သက်နိုင်။ ထိုအချက်သည် ဒေဝဒတ်၏ စိတ်နှလုံး၌ အမြစ်တွယ်လျက်ရှိသည်။

အကြောင်းရင်းခံ

ဒေဝဒတ်သည် ရှေးဘဝကပင် မြတ်စွာဘုရားနှင့် မကျေလည်ခဲ့ဖူးကြောင်း၊ အကြိမ်ကြိမ် အခါခါ ဘုရားရှင်အား အနှောင့်အယှက်ပြုခဲ့ဖူးကြောင်းကိုကား ရဟန်းတော်အများစု မသိရှိကြ။ သူတို့မြင်သည်ကား၊ ဒေဝဒတ်သည် ထက်မြက်သည်။ သို့သော်၊ မာန်မာနကြီးသည်။ အများ၏ထင်မြင်ချက်ကို မလေးစား။ မိမိကိုယ်ကိုသာ အထင်ကြီးတတ်သည်။

ထိုနေ့၊ ထိုအခါ၌လည်း ဒေဝဒတ်သည် မိမိ၏အိပ်ခန်းဆောင်၌ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေသည်။ အပြင်ဘက်မှ နေရောင်ခြည်သည် ပြတင်းပေါက်မှ ဖြာကျလာကာ အခန်းတွင်းကို ထိန်ထိန်တောက်စေသည်။ သို့သော်၊ ဒေဝဒတ်၏စိတ်နှလုံးကား မှောင်မိုက်နေသည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် အဝေးကို ငေးစိုက်လျက် ရှိသည်။

“ငါကား အရည်အချင်းရှိ၏။ ငါကား အများထက် ထက်မြက်၏။ အဘယ့်ကြောင့် ငါ့ကို အများက မချီးမြှင့်ကြသနည်း။ မြတ်စွာဘုရားကား ငါ့ထက် ဘာသာတရား၌ သာလွန်သည်ဟု မည်သူဆိုနိုင်သနည်း။ ငါ့တွင်လည်း ဝိဇ္ဇာ၊ သိဒ္ဓိများ ရှိသည်သာ။”

ဒေဝဒတ်၏ စိတ်ထဲ၌ မနာလိုဝန်တိုစိတ်သည် လှိုင်းလုံးကြီးများပမာ ထကြွလျက် ရှိသည်။ သူသည် ဘုရားရှင်၏ တရားတော်မြတ်ကို ကြားနာရသော်လည်း၊ ထိုတရားတော်မြတ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားမလည်။ သူသည် တရားတော်မြတ်ကို အာဏာ၊ အရှိန်အဝါ မြှင့်တင်ရန် အသုံးချလိုသည်။

အကြံအစည်များ

ထိုအချိန်တွင်၊ သံခမောက်ကျောင်းတိုက်ကြီးအတွင်း၌ စည်ကားလျက် ရှိသည်။ ရဟန်းတော်အပေါင်းတို့သည် ဘုရားရှင်၏ တရားတော်ကို နာယူကြသည်။ အချို့က သီလမဟာပန်းကို ခံယူကြသည်။ အချို့က ပညာမဟာပန်းကို ဖြန့်ကျက်ကြသည်။

ဒေဝဒတ်ကား ထိုသို့မဟုတ်။ သူသည် တရားတော်ကို နာယူသော်လည်း၊ မိမိ၏အကြံအစည်ကိုသာ စဉ်းစားလျက် ရှိသည်။ သူသည် အကြံတစ်ခု ရchodzi။

“ငါသည် မြတ်စွာဘုရားအား စိန်ခေါ်ရမည်။ ငါသည် မြတ်စွာဘုရားထက် သာလွန်ကြောင်းကို သက်သေပြရမည်။”

ဒေဝဒတ်သည် ထိုအကြံကို အကောင်အထည်ဖော်ရန်အတွက် အထူးကျွမ်းကျင်သော ရဟန်းတစ်ပါးထံသို့ သွားရောက်သည်။ ထိုရဟန်းကား မဟာကဿပမထေရ်၏ တပည့်ရင်းဖြစ်သည့်၊ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့နှင့် ပြည့်စုံသော ရဟန်းတစ်ပါး ဖြစ်သည်။

“အရှင်ဘုရား၊ အရှင်ဘုရားအား လျှောက်ထားစရာ ရှိပါသည်။” ဒေဝဒတ်က နိမ့်ချဉ်းကပ်လျက် ပြောသည်။

“အဘယ်အကြောင်းနည်း ဒေဝဒတ်။” ရဟန်းတော်က ပြန်လည်မေးသည်။

“အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်သည် မြတ်စွာဘုရား၏ တရားတော်ကို နာယူလျက် ရှိပါသည်။ သို့သော်၊ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်သည် အချို့အချက်တို့၌ ယုံကြည်နိုင်ရန် ခက်ခဲလျက် ရှိပါသည်။”

“အဘယ်အချက်ကို ဆိုလိုသနည်း။”

“ကျွန်ုပ်သည် မြတ်စွာဘုရားအား စိန်ခေါ်လိုပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် မြတ်စွာဘုရားထက် သာလွန်ကြောင်းကို သက်သေပြလိုပါသည်။ အရှင်ဘုရားက ကျွန်ုပ်အား အကြံဉာဏ် ပေးတော်မူပါမည်လား။”

ရဟန်းတော်သည် ဒေဝဒတ်၏ စကားကို ကြားနာရသော်၊ စိတ်ထဲ၌ မကောင်းသော နိမိတ်ကို မြင်သည်။ သူသည် ဒေဝဒတ်၏ စိတ်အစဉ်၌ ကိန်းအောင်းနေသော မနာလိုဝန်တိုစိတ်ကို သိရှိသည်။

“ဒေဝဒတ်၊ မြတ်စွာဘုရားကို စိန်ခေါ်ခြင်းကား မှန်ကန်သော လမ်းစဉ် မဟုတ်။ ဘုရားရှင်ကား သစ္စာတရားကို သိမြင်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရား။ သင့်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်တော်မူ၏။ သင်သည် မိမိ၏ စိတ်ကို အရင်ဆုံး ဆင်ခြင်သင့်သည်။”

“အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်သည် အလကား ပြောနေသည် မဟုတ်။ ကျွန်ုပ်သည် မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဘုရားရှင်အား စိန်ခေါ်လျက်၊ အများ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ခံယူလိုပါသည်။”

အကောင်အထည်ဖော်ခြင်း

ရဟန်းတော်ကား မတတ်သာ။ သူသည် ဒေဝဒတ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိသော်လည်း၊ သူ၏အကြံအစည်ကို တားဆီးရန် ခက်ခဲကြောင်းကိုလည်း သိသည်။ သို့ဖြစ်၍၊ သူသည် အတတ်နိုင်ဆုံး ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဒေဝဒတ်။ သင်သည် မြတ်စွာဘုရားအား စိန်ခေါ်လိုလျှင်၊ သင်သည် ကြီးကျယ်သော အမှုကို ပြုလုပ်ရမည်။ သင်သည် ကျောင်းတိုက်ကြီး၏ အရှေ့ဘက်တည့်တည့်၊ အောင်မြေ၌ ရပ်တည်လျက်၊ ကြီးကျယ်သော အဘိဓမ္မာတရားကို ဟောကြားရမည်။ ထိုတရားတော်ကို ကြားနာရသော သူတို့သည် သင့်အား ချီးကျူးကြလိမ့်မည်။”

ဒေဝဒတ်သည် ထိုအကြံကို ကြားနာရသော်၊ အလွန်ဝမ်းမြောက်သည်။ သူသည် အောင်မြေ၌ ရပ်တည်လျက်၊ တရားဟောခြင်းသည် မိမိ၏ ဂုဏ်ကို မြှင့်တင်ရန် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိသည်။

“အရှင်ဘုရား၊ ကျေးဇူးတင်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ထိုအမှုကို ပြုလုပ်ပါမည်။”

နောက်တစ်နေ့၊ သံခမောက်ကျောင်းတိုက်ကြီး၏ အောင်မြေ၌ ကြီးကျယ်သော အစည်းအဝေးတစ်ခု ကျင်းပသည်။ ရဟန်းတော်အပေါင်းတို့၊ သီလရှင်များ၊ သာမဏေများ၊ သဒ္ဓါတရားထက်သန်သော လူဒါယကာ၊ ဒါယကာမများ အားလုံးသည် စုဝေးလျက် ရှိသည်။

ဒေဝဒတ်သည် အောင်မြေ၏ အလယ်တည့်တည့်၌ ရပ်တည်သည်။ သူ၏ မျက်နှာကား မာန်မာနနှင့် ပြည့်နှက်လျက် ရှိသည်။ သူသည် အားလုံးကို ငုံ့ကြည့်လျက် ရှိသည်။

“အချင်းတို့၊ ယနေ့ ငါသည် သစ္စာတရား၏ အနက်ကို ဖွင့်ပြမည်။ ငါသည် ဘုရားရှင်ထက် သာလွန်ကြောင်းကို သက်သေပြမည်။”

ဒေဝဒတ်သည် အဘိဓမ္မာတရားကို စတင်ဟောကြားသည်။ သူ၏ စကားကား ကြမ်းတမ်းသည်။ သဘောတရားကား ရှုပ်ထွေးသည်။ သူသည် မိမိ၏ အသိပညာကို ပြသရန်သာ ကြိုးပမ်းသည်။ သို့သော်၊ သူ၏ စကား၌ သနားကရုဏာ၊ မေတ္တာတရား မရှိ။

ပရိသတ်ကား တအံ့တဩ ဖြစ်လျက် ရှိသည်။ အချို့က ဒေဝဒတ်၏ အသိပညာကို ချီးကျူးကြသည်။ အချို့ကမူ သူ၏ မာန်မာနကို သတိပြုမိကြသည်။

တရားသဘော

ထိုအချိန်တွင်၊ သံခမောက်ကျောင်းတိုက်ကြီး၏ အရှေ့ဘက်မှ မြတ်စွာဘုရားသည် သက်တော်ရှည် ဆွမ်းဘုန်းပေးပြီးနောက်၊ တရားနာ ပရိသတ်ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုတော်မူသည်။ မြတ်စွာဘုရားသည် ဒေဝဒတ်၏ အပြုအမူကို မြင်တော်မူသည်။

ဘုရားရှင်သည် ဒေဝဒတ်၏ စိတ်အစဉ်၌ ကိန်းအောင်းနေသော မကောင်းသောအတွေးတို့ကို သိတော်မူသည်။ ထိုကြောင့် ဘုရားရှင်သည် အောင်မြေသို့ ကြွတော်မူသည်။

“ဒေဝဒတ်၊ သင်သည် အဘယ်သို့သော တရားကို ဟောကြားနေသနည်း။” ဘုရားရှင်က မေးသည်။

ဒေဝဒတ်သည် ဘုရားရှင်ကို မြင်ရသော်၊ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သို့သော်၊ သူသည် မိမိ၏ မာန်မာနကို မစွန့်လွှတ်။

“အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်သည် သစ္စာတရားကို ဟောကြားနေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် မြတ်စွာဘုရားထက် သာလွန်ကြောင်းကို သက်သေပြနေပါသည်။”

ဘုရားရှင်သည် ပြုံးတော်မူသည်။ “ဒေဝဒတ်၊ သင်သည် အဘယ်သို့သော သစ္စာတရားကို သိမြင်သနည်း။ သင်၏ စကားကား မာန်မာနနှင့် ပြည့်နှက်လျက် ရှိသည်။ သနားကရုဏာ မရှိ။ မေတ္တာတရား မရှိ။ ထိုသို့သော တရားကား မှန်ကန်သော သစ္စာတရား မဟုတ်။”

ဒေဝဒတ်သည် ဘုရားရှင်၏ စကားကို ကြားနာရသော်၊ ဒေါသထွက်သည်။ “အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်သည် အဘယ်သို့သော အပြစ်ကို ပြုပါသနည်း။ ကျွန်ုပ်သည် တရားတော်ကို အားထုတ်နေပါသည်။”

ဘုရားရှင်က ဆက်လက်၍ “ဒေဝဒတ်၊ သစ္စာတရားကား မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပက္ခာ တို့နှင့် ပြည့်စုံရမည်။ သစ္စာတရားကား အနစ်နာခံခြင်း၊ စေတနာကောင်းခြင်း၊ ပညာရှိခြင်း တို့နှင့် ပြည့်စုံရမည်။ သင့်ကား ထိုသို့မဟုတ်။ သင့်ကား မနာလိုဝန်တိုစိတ်၊ မာန်မာန၊ ဒေါသ တို့နှင့် ပြည့်နှက်လျက် ရှိသည်။ ထိုသို့သော စိတ်ဖြင့် သစ္စာတရားကို သိမြင်နိုင်မည် မဟုတ်။”

ဒေဝဒတ်သည် ဘုရားရှင်၏ စကားကို ကြားနာရသော်၊ မိမိ၏ အမှားကို သတိပြုမိသည်။ သို့သော်၊ သူသည် မိမိ၏ မာန်မာနကို မစွန့်လွှတ်။ သူသည် ဒေါသထွက်လျက်၊ အောင်မြေမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

အကျိုးဆက်

ဒေဝဒတ်သည် ထိုနေ့မှစ၍ ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်။ သူသည် ဘုရားရှင်အား ပိုမိုမုန်းတီးလာသည်။ သူသည် ဘုရားရှင်အား အန္တရာယ်ပြုရန် အကြံအစည်များ ပြုလုပ်လာသည်။

ဒေဝဒတ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားရှင်အား ကျောက်ခဲဖြင့် ပစ်ခတ်ရန် ကြိုးပမ်းသည်။ သို့သော်၊ သူ၏ အကြံအစည်ကား မအောင်မြင်။ သူသည် မိမိ၏ အပြစ်ကိုသာ တိုးပွားစေသည်။

ဒေဝဒတ်သည် အကျဉ်းထောင်သို့ ရောက်သည်။ သူ၏ ရဟန်းဘဝကိုလည်း စွန့်လွှတ်ရသည်။ သူသည် မိမိ၏ မကောင်းသော အကျင့်ကြောင့် ဆိုးရွားသော အကျိုးဆက်ကို ခံစားရသည်။

အဆုံးသတ်

သံခမောက်ကျောင်းတိုက်ကြီးကား ဘုရားရှင်၏ တရားတော်မြတ်ကို ဆက်လက် ဟောကြားလျက် ရှိသည်။ ဒေဝဒတ်၏ ကံကြမ္မာကား အခြားသူများအတွက် သတိပေးစရာ ဖြစ်လာသည်။

ကုသိုလ်ကောင်းမှု၏ အကျိုးတရား

မနာလိုဝန်တိုစိတ်နှင့် မာန်မာန၏ အပြစ်

ကုသိုလ်ကောင်းမှု၏ အကျိုးတရား

ဤနိဂုံးချုပ်တွင်၊ ဒေဝဒတ်၏ အဖြစ်အပျက်သည် ကုသိုလ်ကောင်းမှု၏ အကျိုးတရားကို ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြလျက် ရှိသည်။ မကောင်းသော စိတ်၊ မကောင်းသော အပြုအမူတို့သည် အကျိုးဆက်ဆိုးဝါးစွာ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ အပြန်အလှန်အားဖြင့်၊ ကုသိုလ်ကောင်းမှု၊ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့နှင့် ပြည့်စုံသော အပြုအမူတို့သည် ကောင်းမွန်သော အကျိုးတရားကို ခံစားစေရသည်။

မနာလိုဝန်တိုစိတ်နှင့် မာန်မာန၏ အပြစ်

ဒေဝဒတ်ကား မနာလိုဝန်တိုစိတ်နှင့် မာန်မာနတို့၏ သားကောင် ဖြစ်သည်။ ထိုစိတ်တို့သည် သူ၏ စိတ်နှလုံးကို လွှမ်းမိုးကာ၊ မှန်ကန်သော သစ္စာတရားကို နားမလည်စေ။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို အထင်ကြီးကာ၊ အခြားသူများကို မလေးစား။ ထိုကြောင့်၊ သူသည် အမှားများစွာကို ကျူးလွန်ရသည်။ ဤသည်ကား မနာလိုဝန်တိုစိတ်နှင့် မာန်မာနတို့သည် မည်မျှ အန္တရာယ်များကြောင်းကို သတိပေးလျက် ရှိသည်။